In het begin van de vorige eeuw behoorde de pastorale bediening van onze wijk tot de zorg van de parochie van de H. Antonius in het dorp Hatert, waarvan de kerk stond aan het einde van de Hatertseweg nabij het Maas-Waalkanaal. In het landelijk gebied, ver van de bebouwde kom van Nijmegen, stichtte Pastoor N. van Erp in 1910 in opdracht van de bisschop een nieuwe parochie: H. Antonius en St. Anna aan de Groenestaat. De parochiegrenzen kwamen nagenoeg overeen met de huidige grenzen van de Emmaus.

In de jaren 1910-1940 vond o.m. de stedelijke bebouwing plaats tussen Graafseweg en Hazenkampseweg. Er ontwikkelde zich een levendige parochie met alle kenmerken van het 'rijke roomse leven' uit die dagen. Al in 1923 leidde de groei van het aantal parochianen tot een afsplitsing: de parochie van O.L. Vrouw van Lourdes aan de Hatertseweg o.l.v. bouwpastoor de Grood. De kerk werd ingewijd in 1925.

Na de tweede wereldoorlog volgden opnieuw bouwactiviteiten o.m. in de Hazenkamp, de Kolping- en de Landbouwwijk. Weer werden parochies afgesplitst: in 1955 O.L. Vrouw van Fatima met een nieuwe kerk aan de Thijmstraat o.l.v. de Kapucijn Pater Hippolytes en in 1960 de Goffertparochie van de H.H. Harten met als pastoor Faustinus Hendriks.

De crisis in het kerkelijk leven na het Tweede Vaticaans Concilie raakte ook onze parochies diep. Het aantal kerkgangers liep snel terug, de inkomsten daalden en het was duidelijk, dat  het aantal priesters sterk zou verminderen. Zo raakten de vier parochies in de jaren 60 weer met elkaar in gesprek om gezamenlijk de moeilijk­heden het hoofd te bieden. De groeiende samenwerking leidde op 1 september 1972 tot de oprichting van een districtsparochie: de Emmausparochie.

Aanvankelijk bleef het parochieleven zich concentreren rond de vier kerken, al was er nu wel één parochiebestuur en één pastoraal team.

Er werd ook gewerkt aan een parochievergadering, om geledingen van de parochie inspraak te geven. In de tachtiger jaren werd het duidelijk, dat vier kerken een te zware financiële last vormden voor de krimpende groep gelovigen. Sluiting van enkele kerken kwam in zicht. Een hard gelag.

Pastor G. Remmers schreef bij gelegenheid van 25 Jaar Emmaus in de Parochiekrant van 14-8-1997: "Het grote probleem was, dat voor iedere kerk wel iets te zeggen viel. De Goffert (de huidige Klokkentoren) was een modern en praktisch gebouw en kostte relatief het minste. Ook de Fatima was praktisch en verkeerde in goede staat. In de Lourdes kwamen de meeste bezoekers. De Groenestraat was een monumentaal gebouw. Gekozen werd tenslotte voor de beide laatste. "Vooral voor de mensen van de Goffert en Fatima was dit natuurlijk een heel pijnlijk gebeuren". In het najaar van 1990 viel voor beide kerken het doek. Sindsdien groeperen zich de parochiële activiteiten rond twee kerken, elk met een eigen kader van vrijwillige medewerk(st)ers. Natuurlijk wordt heel veel in Emmausverband geregeld: bestuur, financiën, archief, pastoraat en parochie­krant. En geleidelijk aan ontwikkelt zich ook een "Emmausgevoel". De Groenestraatskerk is in 1995 grondig gerestaureerd en de Lourdeskerk kreeg in 2001 een nieuw dak en een volledig vernieuwde verlichting. Wat de Emmaus ons biedt, en wat U daaraan zelf kunt bijdragen, vindt U in deze Parochiegids. Achter al die namen gaat een gigantische werkelijkheid schuil.